Verhuisbericht

Dit weblog heb ik al enige tijd via http://www.web-log.nl/  en qua onderhoudbaarheid is dat geen onverdeeld succes. Details zal ik julllie besparen.

Nu wordt over enige tijd het hele web-log inclusief alle blogs gemigreerd naar een ander platform.

Ik hou m'n hart vast want men speelde het bij kleinere migraties al klaar om er een relatieve puinhoop van te maken. Bovendien gaat de complete huidige lay-out verloren, dat mogen we allemaal zelf opnieuw doen.

Tijd dus om http://www.web-log.nl/ vaarwel te zeggen en te beginnen aan een eigen persoonlijke website. Die wens had ik al langer en dit is wel het moment.

Daarbij hoort ook een nieuwe naam. Die naam moet voldoen aan de volgende zaken:

  • Het moet iets te maken hebben met muziek
  • het moet iets te maken hebben met hoe ik tegenwoordig in het leven sta.

Nou vind ik heel veel muziek mooi maar als ik toch één band zou moeten noemen die mijn all-time favorite is dan kom ik toch uit op Rush. En die liefde begon in 1978 met het Album "Hemispheres".

Daarnaast voldoet de thematiek – de strijd, en uiteindelijk balans tussen verstand en gevoel – helemaal aan de tweede voorwaarde. Daarom publiceer ik vanaf nu mijn blogjes op:

http://www.hemispheres.nu

Let op!!!! Er staat echt .nu en dat is geen typfout!!!!

De site is overigens overduidelijk nog "Under Construction"



Advertisements
Posted in Uncategorized | 2 Comments

Bandjes, deel twee

Vorige week schreef ik een blogje onder de titel "Bandjes", zie http://millstreetblues.web-log.nl/mill_street_blues/2011/05/bandjes.html.

De strekking van het het verhaal was dat ik me rot voelde over een gebrek aan aandacht voor mij en en onze nieuwe band.

Zoals meestal nadat ik iets op papier gezet heb, gaat het denk process gewoon door. Een hele tijd gelden las ik in een interview met Martin Sheen over zijn zoon Charlie de kreet "Emotioneel kreupel". Dat zou dan een gevolg zijn van het feit dat emoties door het gebruik van drank en drugs niet de kans krijgen om aan de oppervlakte te komen.

Voor mij heel herkenbaar. Maar dan met als andere kant van het verhaal dat die emoties nu – na het wegtrekken van die deken die erover heen lag – vrij spel hebben. Alleen kan ik ze nog niet helemaal goed kanaliseren en het is ook maar de vraag of ik dat ooit leer en of het wel nodig is dat ik dat leer.

Maar dat, opgeteld bij de neiging die ik altijd al had om bang te zijn om niet begrepen te worden en zelfs vergeten te worden leidt dan tot zo'n reactie. Ik noem het maar even "emotionele puberteit", en dat zo rond m'n vijftigste.

Maar ik ben het inmiddels wel in een ander perspectief gaan zien. Mijn oude bandmaten zijn bezig om die band op de rails te houden en aandacht hebben voor die bassist van twee jaar geleden (want zo lang is het geleden, ik schrik er zelf een beetje van nu ik dit tit te typen) komt dan op het tweede plan. En waarschijnlijk verwacht ik wel iets wat ik niet kan en mag verwachten. Bovendien, ik ben zelf ook vaak genoeg in een situatie geweest dat niet ik maar iemand anders het ex-bandlid was, en als ik eerlijk ben dan ben ik daar ook niet altijd op een manier mee omgegaan waar ik achteraf heel erg trots op kon zijn.

Kortom, ik ben er wel zo ongeveer uit, ik heb er weer van geleerd en daar kan ik verderop nog veel plezier van beleven.


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Saxon, Vanderbuyst & Crime of Passion. Uden, 8 Mei 2011

Twee voorprogramma's had Saxom maar liefst aan laten rukken. Ik had me al ingesteld op veel wachten maar niks was minder waar. Toen ik om kwart voor 8 binnen kwam was Crime of Passion al bezig en ik heb er maar twee nummers van kunnen meemaken. Heel veel indruk heeft het in ieder geval niet gemaakt.

Daarna was het de beurt aan Vanderbuyst met een set van welgeteld een half uur. Maar wel een half uur wat de moete waard was. Lekkere energieke metal die me een beetje aan Raven deed denken maar dan zonder de weirde en maniakale trekjes.

Om 9 uur was het de beurt aan Saxon. Die deden precies waarvoor het publiek gekomen was, dus een paar nummers van de nieuwe CD en verder vooral de welbekende krakers. Ik vond ze niet beter en niet slechter dan de vorige keer maar ik denk dat ik het een beetje ontgroeid ben want het wilde me niet echt pakken. Na 5 kwartier was ik er in ieder geval wel klaar mee.

Hierbij een link naar foto's van alle drie de bands:

https://picasaweb.google.com/gberkers59/20110508SaxonPulUden?feat=directlink


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Leren fietsen

Er zijn een paar dingen waarvan wordt gezegd dat je ze nooit verleerd, en eentje daarvan is fietsen. In mijn geval is dat ook maar te hopen want het heeft me moeite zat gekost om het te leren. Ik weet niet meer precies hoe oud ik was maar ik schat tussen de 4 en de 6 en het wilde me maar niet lukken met dat fietsen. Mijn vader en moeder begonnen zich al zorgen te maken en ook onze oppas begon zich er mee te bemoeien. Zelfs de ouders van de oppas begonnen zich er op een gegeven moment mee te bemoeien. En dan kun je een klein kind zijn maar je hebt dan toch al heel goed in de gaten dat er iets niet klopt.

Op een gegeven moment liep ik naar huis – van school of van een vriendje, ik weet het niet – toen ik ineens bedacht dat we naast het huis zo’n randje met begroeiing hadden dat net wat hoger was. Als ik daar nou eens mijn voet op zou zetten bij het afzetten, dan zou ik niet hoeven te vallen.

En dat randje – hoger dan 10cm zal het niet geweest zijn – was net voldoende om mij het vertrouwen te geven dat ik niet hoefde te vallen. Blijkbaar was ik zo bang om te vallen geweest dat ik daardoor juist eerder viel. Maar door maatregelen te nemen (dat randje) had de angst om te vallen niet meer de regie in handen.

En zo kon ik dus 10 minuten later wel fietsen! Dat soort angsten en het vinden van manieren om die niet de regie te laten krijgen loopt als een rode draad door mijn leven. Dat sommige van die manieren behoorlijk funest kunnen uitpakken en de angst slecht tijdelijk wegnemen waardoor ze later met versterking terug komen hoef ik niet meer uit te leggen. Angst is goed, maar laat het niet de controle krijgen over je leven.

Maar genoeg wijze levenslessen, terug naar het fietsen! Dat fietsen leerde ik op een Gazelle van het type “Piet Pelle”. Mensen van mijn leeftijd weten wel waar ik het over heb. “Daar heb je Pietje Pelle op z’n Gazelle”, volgens mij was dat destijds de reclame leus. Zoals gebruikelijk in die tijd ging die fiets van oudere broer/zus over op jongere broer/zus, en bij ons werd daarbij niet gekeken op het verschil tussen jongens – of meisjes fiets.

Ik was nummer 3 in de rij en ik weet niet wat nummer 1 en 2 allemaal met die fiets hadden uitgespookt maar hij rammelde als de ziekte. Daardoor had die fiets al snel de bijnaam “de Rangtang”. Ja ja, reclame leuzen verzinnen moet je aan kinderen overlaten. Ik krijg nu spontaan nog medelijden met nummer 4 tot en met 6 want nieuwer werd die Rangtang er ook niet op.

Mijn eerste echt nieuwe fiets kreeg ik toen ik 12 was en naar de middelbare school in Eindhoven ging, toch per dag zo’n 20 Km fietsen. Dat was een fiets van het merk Cové, volgens mij destijds het huismerk van de plaatselijke smid annex fietsenhandelaar. En dat was een fiets met handremmen en versnellingen! En met een stang!!!!

Dat heeft toen nog wel wat onzachte aanvaringen met mijn mannelijke delen opgeleverd maar dat had ik er graag voor over.

Inmiddels rijdt ik weer op een Gazelle, een super de luxe karretje van nog geen jaar oud met alles erop en eraan. Van het geld wat die gekost heeft kan ik wel 100 Rangtangen kopen. Allen ben ik over pak ‘m beet 10 jaar deze fiets al lang weer vergeten maar die Rangtang vergeet ik nooit meer.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Moulin Blues 2011, dag twee

Gisteren schreef ik over de overeenkomsten tussen Moulin Blues en bijvoorbeeld het iO pages festival. Maar er zijn ook verschillen.

Zoals bijvoorbeeld de gemiddelde alcohol consumptie. Op vrijdag begon het festival officieel om 5 uur en om 6 uur zag ik al mensen behoorlijk wankelend rond strompelen en zo rond 9 uur vielen ze al met bosjes. En op Zaterdag ging het nog sneller maar ik weet uit ervaring dat je op zo’n tweede dag maar twee of drie pilsjes nodig hebt om dezelfde staat van dronkenschap als van de avond en de nacht ervoor te bereiken.

Op het iO pages festival wordt heel weinig gedronken. Het kwam zelfs regelmatig voor dat als ik een drankje ging halen het personeel achter de bar stond te niksen.

Ook zijn er op Moulin Blues veel meer mensen die er vooral voor de sfeer en de gezelligheid komen en voor wie de muziek bijzaak is. Ik vindt het allemaal best, zelf kijk ik op een blues festival ook zelden een act helemaal van begin tot eind. En dat was vandaag al niet veel anders. Meestal begint het nog wel aardig, zoals bijvoorbeeld bij de Vibrotones. In het begin denk ik nog “Lekker, die galmende gitaar” maar na een half uur staat diezelfde gitaar nog steeds op dezelfde manier te galmen en wordt het langdradig. En dan is het fijn dat het mooi weer is en je buiten op je gemak in de zon kan gaan zitten wachten op de volgende act.

Ik heb vandaag veel leuke bands gezien maar niks dat ik genoeg de moeite waard vond om helemaal af te kijken en dan duurt zo’n dag toch best lang. Dat ik het helemaal nog tot en met de laatste act zou meemaken was ik al niet van plan maar Janiva Magness wilde ik toch per sé nog zien en dat zou volgens planning om 19:30 beginnen en het viel al niet tegen dat om 19:45 de band het podium op kwam. Wat wel tegen viel was dat de band vervolgens 10 minuten instrumentaal kon opwarmen alvorens de diva zelf het podium op kwam. Maar dat was dan ook wel het wachten waard want wat een geweldige stem heeft ze. Zelf vind ik het wel wat weg hebben van Susan Tedeschi maar die tapt muzikaal toch wat meer uit een rock – dan uit een blues vaatje. Maar wel een geweldig optreden. En gezien mijn staat van gaarheid ook een goeie afsluiting van een weekeinde Moulin Blues. Het was mooi geweest.

Hierbij nog wat foto’s:

https://picasaweb.google.com/gberkers59/20110507MoulinBlues?feat=directlink

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Moulin Blues 2011, dag één

Na dag één van Moulin Blues kan ik natuurlijk alle acts die ik gezien heb gaan bespreken maar het is toch iets anders waar ik het over wil hebben. 3 Weken geleden was ik namelijk op het iO pages festival in Zoetermeer. Andere muziek, ander publiek, andere sfeer en een andere zaal (of tent). Maar er zijn ook overeenkomsten.

Op beide festival zag ik allerlei mensen – met logo’s van magazines en tijdschriften waar ik soms nog nooit van gehoord had op hun shirt – driftig in de weer met camera’s en schrijfblokken, allemaal om straks enthousiaste verhalen en recensies in hun magazine te kunnen plaatsen waardoor wij weer zin krijgen om weer meer platen te luisteren en concerten te bezoeken. Echte, bevlogen muziekliefhebbers, je komt ze overal tegen.

Ook geldt voor beide festivals dat het zonder vrijwilligers niet te doen is. Vandaag, toen tijdens de opening deze vrijwilligers eens in het zonnetje werden gezet, stond ik toevallig naast een groepje van die vrijwilligers en je had ze moeten zien glimmen van trots. Zolang er mensen zijn die trots kunnen en willen zijn op een festival waar ze aan mee werken of op een tijdschrift wat ze uit brengen of een (internet) radio zender die ze in de lucht houden, zie ik het nog wel zonnig in voor wat de muziek betreft.

Nog een overeenkomst is dat op beide festivals puristen rondlopen en je getuige kan zijn van discussies over wat er wel en vooral wat er niet thuis hoort op een blues – c.q. prog festival. Mijn antwoord is dan steevast dat als het aan de puristen gelegen had we nog steeds op holle boomstammen aan het trommelen waren.

Bij dat soort purisme kwam overigens “BLackberry and Mr. Boohoo” nog het dichtste in de buurt. Slechts gewapend met een afgeragde gitaar, een paar mondharmonica’s en twee houten kisten om voetdrum op te spelen hadden die twee Fransen met hun aanstekelijke mix van blues en cajun maar een paar minuten nodig om de kleine tent op z’n kop te zetten.

Maar er was genoeg te genieten van muziek aan de randen van de blues en soms erover heen. De Rock ‘n’ Roll van Mike Sanchez bijvoorbeeld. Je moet wel van piano georiënteerde R ‘n’ R houden – en bij mij duurt dat maar 3 nummers – maar wel een goeie band.

Of de Funky blues van Kenny Neal, een van de hoogtepunten en dan niet in de laatste plaats door de bassist. Die stond met het grootste gemak de meest waanzinnige partijen uit z’n bas te toveren en had daar – overigens zonder ook maar één pas te verzetten – zelf de grootste lol in.

Of de mix van Santana, Los Lobos en Stevie Ray Vaughan van Los Lonely Boys, een wereldband! Met z’n drieën wisten ze een heel volle sound te produceren. En weer speelde de bassist hierin een hoofdrol. Eigenlijk kun je ‘m niet eens puur een bassist noemen want uit z’n 6-snarige bas produceerde hij een heel volle mix van bas – en rythm gitaar. Persoonlijk vond ik dat heel spectaculair.

Zo! En vandaag op naar dag 2.

Hierbij wat foto’s van dag 1:

https://picasaweb.google.com/gberkers59/20110506MoulinBlues?feat=directlink

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Bandjes

In Februari 1973 stonden twee oud-klasgenoten van de lagere school ineens bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. 13 jaar was ik toen. In eerste instantie zei ik nog “nee” maar ik had niet meer dan een uur nodig om op die beslissing terug te komen.

Die dag mag je gerust cruciaal noemen voor mijn verdere leven want tot op de dag van vandaag – 38 jaar later – speel ik nog steeds in bandjes. Of eigenlijk moet ik het anders zeggen:  In een bandje speel je niet, een bandje dat ben je. Dat vond ik 38 jaar geleden en dat vind ik nu nog steeds. En een bandje zijn houdt heel wat meer in dan gezellig samen wat muziek maken. Van alle bandjes waar ik sinds die tijd in gezeten heb had ik dat gevoel soms meer en soms wat minder.

Meestal kwam er na verloop van tijd ook een einde aan dat bandje of ging het op in iets anders. En altijd was dat omdat de tijd er rijp voor was, omdat de ene pijp leeg was en het tijd was om aan een andere te beginnen.

Maar toen ik in Februari 2009 stopte met allebei de bandjes waar ik toen deel van uitmaakte was het anders. Eigenlijk was de tijd nog helemaal niet rijp om ermee te stoppen en ik voelde me nog helemaal op mijn plek in die bandjes. Maar vanwege mijn problemen waarover ik al vaker geschreven heb was er met mij niet meer te werken en was het mijn eigen beslissing om – in het belang van die bandjes – er mee te stoppen. Dat ik daarbij de signalen die ik kreeg uit mijn omgeving liet meewegen is niet meer dan begrijpelijk en normaal. Maar soms moet je iets waarvan je houdt loslaten om het niet kapot te maken.

Dat ik daarvan heel veel verdriet heb gehad en soms nog steeds heb hoef ik verder niet uit te leggen. Maar ik wilde ook flink zijn dus ik ben dapper gaan kijken naar de optredens die ze daarna met mijn opvolgers hadden. Dat ging de ene keer wat beter dan de andere keer en dat dat ook te maken had met meer of minder alcohol consumptie hoef ik ook verder niet uit te leggen. Maar ik was er ten minste, en gaf daarmee aan dat er van mijn kant geen sprake was hard feelings. Ook was ik blij om nog betrokken te zijn, al was het dan als fotograaf, chauffeur of webmaster. Ik ben blij dat ik dat toen gedaan heb.

De pijn die ik voelde heeft misschien ook wel bijgedragen tot het zetten van de juiste stappen. Nadat die stappen hadden geleid tot het onder controle krijgen van mijn problemen ben ik doorgegaan met het bezoeken van optredens van m’n oude muziekmaten. En altijd had ik daar ontzettend veel plezier in. Maar als ik daarna thuis kwam voelde ik me ook emotioneel helemaal leeg. Ik gunde hun het succes van harte maar als ik eerlijk was had ik er graag ook nog deel van uitgemaakt. Maar in plaats van te blijven hangen in die sentimenten zijn we een nieuwe band begonnen. Dat was geen vooropgezet plan maar het kwam op mijn pad en ik heb die kans met beide handen aangegrepen.

De band die we een dik jaar geleden begonnen zijn begint te draaien als een tierelier. En weer voel ik me in die band helemaal op mijn plaats en ik heb er hetzelfde gevoel bij als ik 38 jaar geleden bij mijn eerste bandje had.

Inmiddels hebben we er al 4 optredens opzitten en er staan er nog een aantal in de planning. Ik kan verder niet onder woorden brengen hoe blij ik hiermee ben, al ben ik wel onbescheiden genoeg om te beweren dat ik het ook verdiend heb.

Vanaf het begin dat we met die band begonnen zijn heb ik geen geheim gemaakt van wat we van plan waren en zeker naar mijn oude muziekmaten toe. Maar nu het succesvol begint te worden constateer ik dat er welgeteld één van die muziekmaten is die enige belangstelling toont. En dat valt me vies tegen en doet me meer pijn dan ik voor mogelijk had gehouden.

Maar goed, ik had me al lang voorgenomen om mijn plezier daardoor niet te laten bederven. Of zoals iemand pas geleden nog tegen me zei: “Laat ze allemaal de rambam krijgen”. Zover wil ik niet gaan maar het komt in de buurt.

Toch was ik van plan om zoveel mogelijk optredens van hun te bezoeken maar dan puur voor mijn eigen plezier en niet om nog een rol te spelen.

Tot ik afgelopen Zaterdag – vlak voor ik wilde vertrekken naar ons vierde optreden – een telefoontje kreeg van de zanger van mijn oude band. Op Zondag hadden ze een optreden en wegens familie omstandigheden was de bassist plotseling uitgevallen en of ik maar even in kon vallen. En als ik “Nee” zou zeggen zouden er van hun kant geen “Hard feelings” zijn. Vooral dat laatste heeft me behoorlijk diep geraakt. En dan vooral dat daaruit blijkt dat ze totaal geen idee hebben van waar ik doorheen ben gegaan. Ze begrijpen er gewoon totaal helemaal niks van. En dat doet pijn.

Maar goed, ik ben niet van plan om mijn plezier in mijn huidige leven en onze huidige band hierdoor te laten vergallen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment