Bandjes

In Februari 1973 stonden twee oud-klasgenoten van de lagere school ineens bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. 13 jaar was ik toen. In eerste instantie zei ik nog “nee” maar ik had niet meer dan een uur nodig om op die beslissing terug te komen.

Die dag mag je gerust cruciaal noemen voor mijn verdere leven want tot op de dag van vandaag – 38 jaar later – speel ik nog steeds in bandjes. Of eigenlijk moet ik het anders zeggen:  In een bandje speel je niet, een bandje dat ben je. Dat vond ik 38 jaar geleden en dat vind ik nu nog steeds. En een bandje zijn houdt heel wat meer in dan gezellig samen wat muziek maken. Van alle bandjes waar ik sinds die tijd in gezeten heb had ik dat gevoel soms meer en soms wat minder.

Meestal kwam er na verloop van tijd ook een einde aan dat bandje of ging het op in iets anders. En altijd was dat omdat de tijd er rijp voor was, omdat de ene pijp leeg was en het tijd was om aan een andere te beginnen.

Maar toen ik in Februari 2009 stopte met allebei de bandjes waar ik toen deel van uitmaakte was het anders. Eigenlijk was de tijd nog helemaal niet rijp om ermee te stoppen en ik voelde me nog helemaal op mijn plek in die bandjes. Maar vanwege mijn problemen waarover ik al vaker geschreven heb was er met mij niet meer te werken en was het mijn eigen beslissing om – in het belang van die bandjes – er mee te stoppen. Dat ik daarbij de signalen die ik kreeg uit mijn omgeving liet meewegen is niet meer dan begrijpelijk en normaal. Maar soms moet je iets waarvan je houdt loslaten om het niet kapot te maken.

Dat ik daarvan heel veel verdriet heb gehad en soms nog steeds heb hoef ik verder niet uit te leggen. Maar ik wilde ook flink zijn dus ik ben dapper gaan kijken naar de optredens die ze daarna met mijn opvolgers hadden. Dat ging de ene keer wat beter dan de andere keer en dat dat ook te maken had met meer of minder alcohol consumptie hoef ik ook verder niet uit te leggen. Maar ik was er ten minste, en gaf daarmee aan dat er van mijn kant geen sprake was hard feelings. Ook was ik blij om nog betrokken te zijn, al was het dan als fotograaf, chauffeur of webmaster. Ik ben blij dat ik dat toen gedaan heb.

De pijn die ik voelde heeft misschien ook wel bijgedragen tot het zetten van de juiste stappen. Nadat die stappen hadden geleid tot het onder controle krijgen van mijn problemen ben ik doorgegaan met het bezoeken van optredens van m’n oude muziekmaten. En altijd had ik daar ontzettend veel plezier in. Maar als ik daarna thuis kwam voelde ik me ook emotioneel helemaal leeg. Ik gunde hun het succes van harte maar als ik eerlijk was had ik er graag ook nog deel van uitgemaakt. Maar in plaats van te blijven hangen in die sentimenten zijn we een nieuwe band begonnen. Dat was geen vooropgezet plan maar het kwam op mijn pad en ik heb die kans met beide handen aangegrepen.

De band die we een dik jaar geleden begonnen zijn begint te draaien als een tierelier. En weer voel ik me in die band helemaal op mijn plaats en ik heb er hetzelfde gevoel bij als ik 38 jaar geleden bij mijn eerste bandje had.

Inmiddels hebben we er al 4 optredens opzitten en er staan er nog een aantal in de planning. Ik kan verder niet onder woorden brengen hoe blij ik hiermee ben, al ben ik wel onbescheiden genoeg om te beweren dat ik het ook verdiend heb.

Vanaf het begin dat we met die band begonnen zijn heb ik geen geheim gemaakt van wat we van plan waren en zeker naar mijn oude muziekmaten toe. Maar nu het succesvol begint te worden constateer ik dat er welgeteld één van die muziekmaten is die enige belangstelling toont. En dat valt me vies tegen en doet me meer pijn dan ik voor mogelijk had gehouden.

Maar goed, ik had me al lang voorgenomen om mijn plezier daardoor niet te laten bederven. Of zoals iemand pas geleden nog tegen me zei: “Laat ze allemaal de rambam krijgen”. Zover wil ik niet gaan maar het komt in de buurt.

Toch was ik van plan om zoveel mogelijk optredens van hun te bezoeken maar dan puur voor mijn eigen plezier en niet om nog een rol te spelen.

Tot ik afgelopen Zaterdag – vlak voor ik wilde vertrekken naar ons vierde optreden – een telefoontje kreeg van de zanger van mijn oude band. Op Zondag hadden ze een optreden en wegens familie omstandigheden was de bassist plotseling uitgevallen en of ik maar even in kon vallen. En als ik “Nee” zou zeggen zouden er van hun kant geen “Hard feelings” zijn. Vooral dat laatste heeft me behoorlijk diep geraakt. En dan vooral dat daaruit blijkt dat ze totaal geen idee hebben van waar ik doorheen ben gegaan. Ze begrijpen er gewoon totaal helemaal niks van. En dat doet pijn.

Maar goed, ik ben niet van plan om mijn plezier in mijn huidige leven en onze huidige band hierdoor te laten vergallen.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s