Moulin Blues 2011, dag één

Na dag één van Moulin Blues kan ik natuurlijk alle acts die ik gezien heb gaan bespreken maar het is toch iets anders waar ik het over wil hebben. 3 Weken geleden was ik namelijk op het iO pages festival in Zoetermeer. Andere muziek, ander publiek, andere sfeer en een andere zaal (of tent). Maar er zijn ook overeenkomsten.

Op beide festival zag ik allerlei mensen – met logo’s van magazines en tijdschriften waar ik soms nog nooit van gehoord had op hun shirt – driftig in de weer met camera’s en schrijfblokken, allemaal om straks enthousiaste verhalen en recensies in hun magazine te kunnen plaatsen waardoor wij weer zin krijgen om weer meer platen te luisteren en concerten te bezoeken. Echte, bevlogen muziekliefhebbers, je komt ze overal tegen.

Ook geldt voor beide festivals dat het zonder vrijwilligers niet te doen is. Vandaag, toen tijdens de opening deze vrijwilligers eens in het zonnetje werden gezet, stond ik toevallig naast een groepje van die vrijwilligers en je had ze moeten zien glimmen van trots. Zolang er mensen zijn die trots kunnen en willen zijn op een festival waar ze aan mee werken of op een tijdschrift wat ze uit brengen of een (internet) radio zender die ze in de lucht houden, zie ik het nog wel zonnig in voor wat de muziek betreft.

Nog een overeenkomst is dat op beide festivals puristen rondlopen en je getuige kan zijn van discussies over wat er wel en vooral wat er niet thuis hoort op een blues – c.q. prog festival. Mijn antwoord is dan steevast dat als het aan de puristen gelegen had we nog steeds op holle boomstammen aan het trommelen waren.

Bij dat soort purisme kwam overigens “BLackberry and Mr. Boohoo” nog het dichtste in de buurt. Slechts gewapend met een afgeragde gitaar, een paar mondharmonica’s en twee houten kisten om voetdrum op te spelen hadden die twee Fransen met hun aanstekelijke mix van blues en cajun maar een paar minuten nodig om de kleine tent op z’n kop te zetten.

Maar er was genoeg te genieten van muziek aan de randen van de blues en soms erover heen. De Rock ‘n’ Roll van Mike Sanchez bijvoorbeeld. Je moet wel van piano georiënteerde R ‘n’ R houden – en bij mij duurt dat maar 3 nummers – maar wel een goeie band.

Of de Funky blues van Kenny Neal, een van de hoogtepunten en dan niet in de laatste plaats door de bassist. Die stond met het grootste gemak de meest waanzinnige partijen uit z’n bas te toveren en had daar – overigens zonder ook maar één pas te verzetten – zelf de grootste lol in.

Of de mix van Santana, Los Lobos en Stevie Ray Vaughan van Los Lonely Boys, een wereldband! Met z’n drieën wisten ze een heel volle sound te produceren. En weer speelde de bassist hierin een hoofdrol. Eigenlijk kun je ‘m niet eens puur een bassist noemen want uit z’n 6-snarige bas produceerde hij een heel volle mix van bas – en rythm gitaar. Persoonlijk vond ik dat heel spectaculair.

Zo! En vandaag op naar dag 2.

Hierbij wat foto’s van dag 1:

https://picasaweb.google.com/gberkers59/20110506MoulinBlues?feat=directlink

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s