Leren fietsen

Er zijn een paar dingen waarvan wordt gezegd dat je ze nooit verleerd, en eentje daarvan is fietsen. In mijn geval is dat ook maar te hopen want het heeft me moeite zat gekost om het te leren. Ik weet niet meer precies hoe oud ik was maar ik schat tussen de 4 en de 6 en het wilde me maar niet lukken met dat fietsen. Mijn vader en moeder begonnen zich al zorgen te maken en ook onze oppas begon zich er mee te bemoeien. Zelfs de ouders van de oppas begonnen zich er op een gegeven moment mee te bemoeien. En dan kun je een klein kind zijn maar je hebt dan toch al heel goed in de gaten dat er iets niet klopt.

Op een gegeven moment liep ik naar huis – van school of van een vriendje, ik weet het niet – toen ik ineens bedacht dat we naast het huis zo’n randje met begroeiing hadden dat net wat hoger was. Als ik daar nou eens mijn voet op zou zetten bij het afzetten, dan zou ik niet hoeven te vallen.

En dat randje – hoger dan 10cm zal het niet geweest zijn – was net voldoende om mij het vertrouwen te geven dat ik niet hoefde te vallen. Blijkbaar was ik zo bang om te vallen geweest dat ik daardoor juist eerder viel. Maar door maatregelen te nemen (dat randje) had de angst om te vallen niet meer de regie in handen.

En zo kon ik dus 10 minuten later wel fietsen! Dat soort angsten en het vinden van manieren om die niet de regie te laten krijgen loopt als een rode draad door mijn leven. Dat sommige van die manieren behoorlijk funest kunnen uitpakken en de angst slecht tijdelijk wegnemen waardoor ze later met versterking terug komen hoef ik niet meer uit te leggen. Angst is goed, maar laat het niet de controle krijgen over je leven.

Maar genoeg wijze levenslessen, terug naar het fietsen! Dat fietsen leerde ik op een Gazelle van het type “Piet Pelle”. Mensen van mijn leeftijd weten wel waar ik het over heb. “Daar heb je Pietje Pelle op z’n Gazelle”, volgens mij was dat destijds de reclame leus. Zoals gebruikelijk in die tijd ging die fiets van oudere broer/zus over op jongere broer/zus, en bij ons werd daarbij niet gekeken op het verschil tussen jongens – of meisjes fiets.

Ik was nummer 3 in de rij en ik weet niet wat nummer 1 en 2 allemaal met die fiets hadden uitgespookt maar hij rammelde als de ziekte. Daardoor had die fiets al snel de bijnaam “de Rangtang”. Ja ja, reclame leuzen verzinnen moet je aan kinderen overlaten. Ik krijg nu spontaan nog medelijden met nummer 4 tot en met 6 want nieuwer werd die Rangtang er ook niet op.

Mijn eerste echt nieuwe fiets kreeg ik toen ik 12 was en naar de middelbare school in Eindhoven ging, toch per dag zo’n 20 Km fietsen. Dat was een fiets van het merk Cové, volgens mij destijds het huismerk van de plaatselijke smid annex fietsenhandelaar. En dat was een fiets met handremmen en versnellingen! En met een stang!!!!

Dat heeft toen nog wel wat onzachte aanvaringen met mijn mannelijke delen opgeleverd maar dat had ik er graag voor over.

Inmiddels rijdt ik weer op een Gazelle, een super de luxe karretje van nog geen jaar oud met alles erop en eraan. Van het geld wat die gekost heeft kan ik wel 100 Rangtangen kopen. Allen ben ik over pak ‘m beet 10 jaar deze fiets al lang weer vergeten maar die Rangtang vergeet ik nooit meer.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s